FANDOM


Sevipar - czaromagiczny ogromny wąż, zamieszkałe w Amazonii. Jest to trujące stworzenie, jad powoduje, halucynacje a po półgodzinie śmierć. Do 1880 roku praktycznie nic nie wiadomo było na temat Sevipara. Dopiero zaczęto je badać i stwierdzono, że jad nie tylko jest toksyczny i zabija, ale również jest niezwykle magiczny, a alhemicy jeszcze są w trakcie eksperymentów, aby wynaleźć jakieś zastosowanie tego jadu, w 1803 roku wynaleźli antidotum, lecz trzeba podać go w ciągu półgodziny.

InformacjeEdytuj

ZachowanieEdytuj

Sevipary brew pozorom nie są niebezpieczne. Atakują tylko gdy czują zagrożenie. Starają się omijać ludzi.

WygladEdytuj

Jest to ogromny wąż. W większości jego ciało ma kolor czarnego, lecz na jego ciele są również różne znaki. Przez całą długość grzbietu ciągną się zólte ośmiokąty, zaś w kilku miejscach ma małe łatki w tym samym kolorze, oraz kilka znaków w kolorze zielonym. Szczęka Sevipara jest w kolorze złotym, a z pyska wystaje para połyskujących czarnych i długich kłów. Koniec ogona jest zakończony czerwonym ogonem kształtu przypominającym włócznie, który służy do ataku tak samo jak kły. Dookoła przymrużonego, pomarańczowego oka, po prawej stronie jest biała obwódka, a po lewej żółto-czerwone znaki.

PokarmEdytuj

Życia się małymi ssakami, ale również bywaja bratobujcami. Potrafią pożreć swojego pobratymca, dzięki czemu stają się bardziej silniejsze. Zazwyczaj z trzydziestu młodych, do firmy dorosłej dorasta tylko dwadzieścia osobników, dziesięć najsłabszych zostaje zjedzone przez rodzeństwo.

PotomstwoEdytuj

Sevipar składa jednorazowo trzydzieści oliwkowo żółtych jaj. Zazwsze wykluwają się wszystkie, lecz do firmy dorosłej dożywa tylko dwadzieścia osobników. Skorupa jaja jest twarda jak kamień, gdy nadchodzi czas wyklucia (dwa miesiące), samica za pomocą szczęki rozgniata jajo i w ten sposób pomaga wykluć się młodym.

Długość życiaEdytuj

Sevipary żyją do pięciu lat. Choć samice dożywają ośmiu.

Magiczne zdolnościEdytuj

  • Jad - jest koloru pistacjowego, zapach przypomina siarkie i nieco zglinizne. Jest to bardzo toksyczna substancja, którą powoduje halucynacje, a po półgodzinie śmierć.
  • Skóra - Sevipar zrzuca skure co miesiąc. Po zmianie skóry stara twardnieje jak kamień i robi się srebrna. Skóra ta jest zbierana i kruszona. Alhemicy wykorzystują ja do niektórych trucizn i antidotum, a wytwórcy różdżek do produkcji różdżek, do ich rdzeni.
  • Kły - po śmierci Sevipara kły stają się bardzo delikatne. Po siedmiu dniach są na tyle wysuszone, że kruszą się w popiół. Są składnikami do eliksirów, popiół z kła jest jednym ze składników do antidotum na jad Sevipara.

Antidotum na jad SeviparaEdytuj

Stworzeny w 1803 roku przez alhemika Herberta Auturna. Był to skomplikowany eliksir o dużej ilości składników. Jednym z najważniejszych jest popiół z kła Sevipara. Wazy się do dwa tygodnie. Dobrze sporządzony ma kolor szmaragdowy.

HistoriaEdytuj

Rok 1912-1913Edytuj

W 1912 roku magizoologa Birdie Shy podczas swoich kilkumiesięcznych wypraw spotkała tego węża i potajemnie przemigrowala z parą Seviparów z powrotem do Anglii. Podczas badań przez nieuwagę Shy Sevipary uciekły, kobieta zgłosiła tą ucieczkę departamentowi Nadzoru Magicznych Stworzeń i po kilku miesięcznych poszukiwaniach znaleziono parę, lecz już w gnieździe, otoczonymi dwadzieścia ośmioro młodymi. Choć Shy tłumaczyła, że Sevipary mają najmniej trzydzieści jaj. Znalezione osobniki zostały wysłane spowrotem do Amazonii, a poszukiwania zaginionej dwójki trwały dalej. Po rocznych poszukiwaniach stwierdzono, że inny klimat musiał zabić zaginione Sevipary. Magizoolożka otrzymała karę i roczny zakaz hodowli magicznych stworzeń.

Rok 2035Edytuj

Tego roku Ministerstwo Magii otrzymało wiadomość, że w północnej części kraju napotkał pewien czarodziej dziwne magiczne zwierzę, które grasuje w jego ogrodzie. W opisie mężczyzna napisal: "Jest to ogromny wąż z długimi kłami". Na miejsce wysłano ekipę Poskramiacze Bestii, aby zbadać tą sprawę. Na miejscu okazało się, że był to Sevipar, prawdopodobnie jeden z zaginionych w 1913 roku, albo jeden z jego potomstwa. Podczas próby uchwycenia Sevipar ucieka z ogrodu. Ekipa poskramiaczy rusza za nim rozdzielając się. Podczas ginityw Sevipar atakuje i kasa jednego z nich, Conora McShane, który nie zwracając uwagi na ranę pochwycił stworzenie. Jednak nic nie mówiąc współtowarzysza umiera, gdyż musiał zażyć antidotum, które należy zażyć do półgodziny od ukąszenia.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.